บุญ แปลว่า ชำระ ฟอก ล้าง
บุญส่วนที่เป็นเหตุ ได้แก่ ความดีต่างๆ เรียกว่าเป็นบุญเพราะเป็นเครื่องชำระ ฟอกล้างความชั่ว ฟัง เรียนให้รู้ และดำรงมั่น เสพปฎิบัติเจริญกุศลกรรมทั้งหลาย เช่นปฎิบัติเจริญธรรม ๓ ประการ
๑. บุญสำเร็จด้วยทาน คือการให้ การบริจาคพัสดุต่างๆ มีข้าวน้ำ เกื้อกูลผู้รับตามที่ต้องการ ตามที่ควรให้ แบ่งทานเป็น ๒ แบบคือ อามิสทาน คือให้อามิสสิ่งของ ธรรมทาน คือ ให้ธรรม สั่งสอนหรือแนะนำ
๒.บุญสำเร็จด้วยศิล ความประพฤติสงบ สมควร สม่ำเสมอ ก็ได้แก่ศิล ความสำรวมระวังกายวาจาด้วยความตั้งใจ งดเว้นกรรมที่ก่อภัยเวรต่างๆ เช่นงดเว้นตามหลักศิล ๕
๓.บุญสำเร็จด้วยภาวนา ฝึกจิตใจให้เป็นเมตตาจิต เป็นการข่มกิเลส โทสะ พยาบาท อาฆาต ทำให้ มีจิตเมตตา รักใคร่ผูกเยื่อใย ปรารถนาให้เจริญสุข มีความรู้สึกเป็นมิตร
บุญส่วนที่เป็นผล คือผลวิบากของบุญส่วนเหตุ คือความสุข
บารมี แปลว่า เลิศ ประเสริฐ หรือแปลอีกอย่างหนึ่งว่า นำถึงฝั่ง คือจากฝั่งนี้ไปสู่ฝั่งโน้น อันหมายความว่านำจากฝั่งนี้ คือโลกมนุษย์ ไปสู่ฝั่งโน้นคือนิพพาน.......
เพราะฉะนั้นจึงกล่าวได้ว่า บุญเป็นเหตุแห่งความสุข พระพุทธศาสนสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้แปลความว่า " ผู้ใคร่ประโยชน์ พึงศึกษาบุญนั่นแล อันเป็นผลเลิศต่อไปซึ่งมีสุข เป็นกำไร คือ พึงเจริญทาน ๑ ความประพฤติสงบ ๑ เมตตาจิต ๑ บัณฑิตครั้นเจริญธรรม ๓ ประการ อันเป็นเหตุแห่งความสุขเหล่านี้แล้ว ย่อมเข้าถึงโลกอันไม่มีความเบียดเบียนเป็นสุข "
