มงคลฃีวิต

มงคล คือเหตุแห่งสุข ความก้าวหน้าในการดำเนินขีวิต ซึ่งพระพุทธเจ้าได้ทรงแสดงไว้ให้พุทธศาสนิกชนได้พึงปฎิบัติ นำมาจากบทมงคลสูตรที่พระพุทธเจ้าตรัสตอบปัญหาเทวดาว่า คุณธรรมที่ทำให้ชีวิตประสบความเจริญหรือมี มงคลชีวิต มี 38 ประการ ได้แก่
1.  การไม่คบคนพาล คือการไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคนชั่ว คนที่พูดชั่ว ทำชั่ว คิดชั่ว
2.  การคบบัณฑิต  คือการคบค้าสมาคมกับคนที่ประกอบด้วยกุศลคือคนที่ คิดดี ทำดี พูดดี
3.  การบูชาบุคคลที่ควรบูชา คือการสักการะ เคารพนับถือ บุคคลที่ควรบูชา เช่น พ่อแม่ ครู อาจารย์
4.  การอยู่ในถิ่นที่อันสมควร คือการอยู่ในประเทศที่มีคนดี มีศีลธรรม มีจิตใจที่บริสุทธิ์ผ่องใส
5.  เคยทำบุญมาก่อน คือผู้ที่ได้สั่งสมบุญบำเพ็ญบารมีมาตั้งแต่อดีตชาติ
6.  การตั้งตนชอบ คือการตั้งมั่นอยู่ในศีล หรืออยู่ในหลักคำสอนของศาสดาในทางที่ชอบ
7.  ความเป็นพหูสูต คือการหมั่นสดับรับฟังสิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อการดำเนินชีวิต เหตุนำมาซึ่งความสุข
8.  การรอบรู้ในศิลปะ คือมีความสามารถในการทำกิจการงานต่างๆ ตามที่ตนเองถนัดโดยไม่ขัดต่อศีลธรรม
9.  มีวินัยที่ดี คือรู้จักกฎระเบียบของสังคม และกฎสำหรับตัวเองที่จะต้องฝึกหัด ให้มีกาย วาจา ใจ ที่ดี
10.  กล่าววาจาอันเป็นสุภาษิต คือการพูดจาที่ประกอบด้วยองค์ 5 มี ถูกกาลเทศะ วาจาสัตย์ซื่อ วาจาอ่อนหวาน วาจาที่ประกอบด้วยประโยชน์ และเมตตาจิต
11.  การบำรุงบิดามารดา คือการเลี้ยงดูช่วยทำงาน ดำรงรักษาวงค์ตระกูล ประพฤติสมควรที่จะได้รับมรดก และทำบุญอุทิศส่วนกุศลเมื่อท่านตาย
12.  การสงเคราะห์บุตร คือการห้ามจากความชั่ว ให้ตั้งอยู่ในความดี ให้การศึกษา 
13.  การสงเคราะห์ภรรยา คือการให้การนับถือ ไม่ดูหมิ่น ไม่ประพฤตินอกใจ
14.  ทำงานไม่ให้คั่งค้าง คือการหมั่นขยันในการงาน 
15.  การให้ทาน 

บุญบารมี

บุญ แปลว่า ชำระ ฟอก ล้าง 
   บุญส่วนที่เป็นเหตุ ได้แก่ ความดีต่างๆ เรียกว่าเป็นบุญเพราะเป็นเครื่องชำระ ฟอกล้างความชั่ว ฟัง เรียนให้รู้ และดำรงมั่น เสพปฎิบัติเจริญกุศลกรรมทั้งหลาย เช่นปฎิบัติเจริญธรรม ๓ ประการ 
๑. บุญสำเร็จด้วยทาน คือการให้ การบริจาคพัสดุต่างๆ มีข้าวน้ำ เกื้อกูลผู้รับตามที่ต้องการ ตามที่ควรให้ แบ่งทานเป็น ๒ แบบคือ อามิสทาน คือให้อามิสสิ่งของ ธรรมทาน คือ ให้ธรรม สั่งสอนหรือแนะนำ
๒.บุญสำเร็จด้วยศิล ความประพฤติสงบ สมควร สม่ำเสมอ ก็ได้แก่ศิล ความสำรวมระวังกายวาจาด้วยความตั้งใจ งดเว้นกรรมที่ก่อภัยเวรต่างๆ เช่นงดเว้นตามหลักศิล ๕
๓.บุญสำเร็จด้วยภาวนา ฝึกจิตใจให้เป็นเมตตาจิต เป็นการข่มกิเลส โทสะ พยาบาท อาฆาต ทำให้ มีจิตเมตตา รักใคร่ผูกเยื่อใย ปรารถนาให้เจริญสุข มีความรู้สึกเป็นมิตร
   บุญส่วนที่เป็นผล คือผลวิบากของบุญส่วนเหตุ คือความสุข
บารมี แปลว่า เลิศ ประเสริฐ หรือแปลอีกอย่างหนึ่งว่า นำถึงฝั่ง คือจากฝั่งนี้ไปสู่ฝั่งโน้น อันหมายความว่านำจากฝั่งนี้ คือโลกมนุษย์ ไปสู่ฝั่งโน้นคือนิพพาน.......
เพราะฉะนั้นจึงกล่าวได้ว่า บุญเป็นเหตุแห่งความสุข พระพุทธศาสนสุภาษิตบทหนึ่งกล่าวไว้แปลความว่า " ผู้ใคร่ประโยชน์ พึงศึกษาบุญนั่นแล อันเป็นผลเลิศต่อไปซึ่งมีสุข เป็นกำไร คือ พึงเจริญทาน ๑ ความประพฤติสงบ ๑ เมตตาจิต ๑ บัณฑิตครั้นเจริญธรรม ๓ ประการ อันเป็นเหตุแห่งความสุขเหล่านี้แล้ว ย่อมเข้าถึงโลกอันไม่มีความเบียดเบียนเป็นสุข "